Aanvraag podcast
nn
nnGeduld
Ken je dat?nDat je soms denkt…dit gaat ‘em niet worden. Je begint ergens aan, maar er zit geen vaart in, het stokt en het verdwijnt. Ik heb dat regelmatig: dan begin ik ergens enthousiast aan, maar het ontwikkelt niet zoals ik had gehoopt of verwacht en dan denk ik…laat maar.nnZo ben ik in 2017 enthousiast aan mijn praktijk voor wandelcoaching begonnen. Verschillende mensen kwamen op mijn pad die ik buiten mocht coachen. Heerlijk is dat! Maar dan komt er regelmatig een dip, dan blijven coachees weg en blijft het stil. Dat doet wel wat met me…’het gaat ‘em niet worden’, denk ik dan….of erger nog: ‘hoezo denk ik dat ik dit kan?!’ Kritische gedachten komen op met veel gepieker daarna.nnWat nu?nn”Niets is zo maar wat het is”nnDeze uitspraak kwam ik deze week tegen en komt van de filosoof Cornelis Verhoeven in zijn boek ‘Inleiding tot de Verwondering’. Ik vind het een mooie zin en blijf er even bij hangen. Het is een andere zin dan wat je de laatste tijd vaak hoort: “het is wat het is”. Deze laatste uitspraak helpt me om te accepteren wat er is en niet steeds alles te willen of moeten veranderen. En dat kan veel rust geven.nMaar in het geval dat ik net omschreef, kan het ook een soort fatalisme worden. Dan wordt het:’ het is wat ik denk dat het is’. En dat is meestal niet waar en kan desastreus zijn.nnMaar dan even naar de natuur…..nnAfgelopen november kreeg ik van een ouderpaar dat ik heb begeleid een mooi kerststukje met een amaryllis bol erin. De bol bleef een bol….heel lang. Na oud & nieuw wilde ik hem weggooien. Maar dacht net op tijd: ik zet de bol even in de aarde en kijk wat er gebeurt. En warempel een heel aantal dagen later, zagen we opeens een groen puntje omhoog komen!nEn kijk nu wat het geworden is: een prachtige lange steel met mooie witte bloemen!nDie bol was niet alleen maar dat wat ik kon zien. Er zat leven in zonder dat ik het zag!nDe mensen van wie ik die bol cadeau kreeg, stuurden me een referentie toe van hoe zij terug keken op het coachingsproces. Je kunt onderaan deze nieuwsbrief lezen wat ze schreven. Hoe gaaf is het om te lezen wat er in mij zit en in mijn praktijk! Het bevestigt me weer opnieuw van wat de natuur met mensen doet en met mij doet. Want in de natuur ben ik als coach ook op mijn best.nnGeduld…niet mijn sterkste eigenschap, maar wel iets om me in te oefenen. Zodat kan groeien wat er in me zit. En dat tot bloei kan komen wat er al lang in zit: kracht en schoonheid, net zoals in de amaryllis!nnHerken je je in bovenstaand verhaal, of zijn er andere vragen waar je mee worstelt, waardoor er niet uitkomt wat er in je zit? Maak dan gauw een afspraak met me om dit samen te gaan ontdekken zodat het tot bloei kan komen en je na een tijdje verwonderd staat te kijken naar wat er is!
Geduld
Ken je dat?
Dat je soms denkt…dit gaat ‘em niet worden. Je begint ergens aan, maar er zit geen vaart in, het stokt en het verdwijnt. Ik heb dat regelmatig: dan begin ik ergens enthousiast aan, maar het ontwikkelt niet zoals ik had gehoopt of verwacht en dan denk ik…laat maar.
Zo ben ik in 2017 enthousiast aan mijn praktijk voor wandelcoaching begonnen. Verschillende mensen kwamen op mijn pad die ik buiten mocht coachen. Heerlijk is dat! Maar dan komt er regelmatig een dip, dan blijven coachees weg en blijft het stil. Dat doet wel wat met me…’het gaat ‘em niet worden’, denk ik dan….of erger nog: ‘hoezo denk ik dat ik dit kan?!’ Kritische gedachten komen op met veel gepieker daarna.
Wat nu?
“Niets is zo maar wat het is”
Deze uitspraak kwam ik deze week tegen en komt van de filosoof Cornelis Verhoeven in zijn boek ‘Inleiding tot de Verwondering’. Ik vind het een mooie zin en blijf er even bij hangen. Het is een andere zin dan wat je de laatste tijd vaak hoort: “het is wat het is”. Deze laatste uitspraak helpt me om te accepteren wat er is en niet steeds alles te willen of moeten veranderen. En dat kan veel rust geven.
Maar in het geval dat ik net omschreef, kan het ook een soort fatalisme worden. Dan wordt het:’ het is wat ik denk dat het is’. En dat is meestal niet waar en kan desastreus zijn.
Maar dan even naar de natuur…..
Afgelopen november kreeg ik van een ouderpaar dat ik heb begeleid een mooi kerststukje met een amaryllis bol erin. De bol bleef een bol….heel lang. Na oud & nieuw wilde ik hem weggooien. Maar dacht net op tijd: ik zet de bol even in de aarde en kijk wat er gebeurt. En warempel een heel aantal dagen later, zagen we opeens een groen puntje omhoog komen!
En kijk nu wat het geworden is: een prachtige lange steel met mooie witte bloemen!
Die bol was niet alleen maar dat wat ik kon zien. Er zat leven in zonder dat ik het zag!
De mensen van wie ik die bol cadeau kreeg, stuurden me een referentie toe van hoe zij terug keken op het coachingsproces. Je kunt onderaan deze nieuwsbrief lezen wat ze schreven. Hoe gaaf is het om te lezen wat er in mij zit en in mijn praktijk! Het bevestigt me weer opnieuw van wat de natuur met mensen doet en met mij doet. Want in de natuur ben ik als coach ook op mijn best.
Geduld…niet mijn sterkste eigenschap, maar wel iets om me in te oefenen. Zodat kan groeien wat er in me zit. En dat tot bloei kan komen wat er al lang in zit: kracht en schoonheid, net zoals in de amaryllis!
Herken je je in bovenstaand verhaal, of zijn er andere vragen waar je mee worstelt, waardoor er niet uitkomt wat er in je zit? Maak dan gauw een afspraak met me om dit samen te gaan ontdekken zodat het tot bloei kan komen en je na een tijdje verwonderd staat te kijken naar wat er is!
Verbinding
Wat is het heerlijk om weer mensen te zien! Om meer mensen te ontmoeten dan mijn kleine bubbel van het afgelopen jaar. En zonder dat er een scherm of mondkapje tussen zit! Weer normaal kunnen ademen zonder beslagen bril, anderen weer echt te ontmoeten. Dat vraagt ook een nieuw of hernieuwd soort verbinden met de ander. Zonder de verbinding met de ander, voelen we ons eenzaam en alleen. We hebben elkaar nodig! Hoewel het advies nog steeds blijft om zoveel mogelijk de 1,5 meter aan te houden, is het toch heel fijn om bíj iemand te zijn, om vreugde en pijn mee te kunnen delen. De momenten waarin je samen met iemand door een lastige tijd gaat, geeft verdieping, geeft een gevoel van zingeving.
Uit onderzoek van psycholoog Susan Pinker blijkt dat persoonlijke interactie niet te vervangen is. Persoonlijke interactie versterkt het immuunsysteem. Wij zijn gemaakt om in verbinding met met anderen te leven. Dan krijgt ons leven richting en zin.
Echter om weer tot een diepere persoonlijke interactie te komen, is het nodig om eerst te rade te gaan bij jezelf. Hoe is het met jou? Hoe voel jij je, wat speelt er diep van binnen bij je? Ben jij nog in verbinding met jezelf?
Om daar eerst aandacht aan te geven, heb ik iets gemaakt om dat bij een individuele wandeling te ontdekken.
Ik heb een MP3 (een geluidsbestand) opgenomen die je van mij gratis kunt krijgen om tijdens een wandeling te beluisteren. Daarin help ik je, met hulp van de natuur, om je emoties eens te onderzoeken, erbij stil te staan en het te omarmen. En om even pas op de plaats te maken en te ontdekken waar je je bevindt op je levensreis en of je er iets aan zou willen veranderen, toevoegen of waarin je ontdekt dat je erg tevreden bent met hoe het gaat. Dus je zoekt eerst weer even opnieuw de verbinding met jezelf, om daarna de verbinding met de ander op te zoeken. Doe dat laatste ook vooral en deel met de ander 
wat je ontdekt hebt tijdens deze wandeling.
Wil je deze MP3 ontvangen? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief door het contactformulier in te vullen en erbij te zetten dat je de MP3 wilt ontvangen.
Verbinding
Wat is het heerlijk om weer mensen te zien! Om meer mensen te ontmoeten dan mijn kleine bubbel van het afgelopen jaar. En zonder dat er een scherm of mondkapje tussen zit! Weer normaal kunnen ademen zonder beslagen bril, anderen weer echt te ontmoeten. Dat vraagt ook een nieuw of hernieuwd soort verbinden met de ander. Zonder de verbinding met de ander, voelen we ons eenzaam en alleen. We hebben elkaar nodig! Hoewel het advies nog steeds blijft om zoveel mogelijk de 1,5 meter aan te houden, is het toch heel fijn om bíj iemand te zijn, om vreugde en pijn mee te kunnen delen. De momenten waarin je samen met iemand door een lastige tijd gaat, geeft verdieping, geeft een gevoel van zingeving.nUit onderzoek van psycholoog Susan Pinker blijkt dat persoonlijke interactie niet te vervangen is. Persoonlijke interactie versterkt het immuunsysteem. Wij zijn gemaakt om in verbinding met met anderen te leven. Dan krijgt ons leven richting en zin.nnEchter om weer tot een diepere persoonlijke interactie te komen, is het nodig om eerst te rade te gaan bij jezelf. Hoe is het met jou? Hoe voel jij je, wat speelt er diep van binnen bij je? Ben jij nog in verbinding met jezelf?nnOm daar eerst aandacht aan te geven, heb ik iets gemaakt om dat bij een individuele wandeling te ontdekken.nIk heb een MP3 (een geluidsbestand) opgenomen die je van mij gratis kunt krijgen om tijdens een wandeling te beluisteren. Daarin help ik je, met hulp van de natuur, om je emoties eens te onderzoeken, erbij stil te staan en het te omarmen. En om even pas op de plaats te maken en te ontdekken waar je je bevindt op je levensreis en of je er iets aan zou willen veranderen, toevoegen of waarin je ontdekt dat je erg tevreden bent met hoe het gaat. Dus je zoekt eerst weer even opnieuw de verbinding met jezelf, om daarna de verbinding met de ander op te zoeken. Doe dat laatste ook vooral en deel met de ander wat je ontdekt hebt tijdens deze wandeling.nnWil je deze MP3 ontvangen? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief door het contactformulier in te vullen en erbij te zetten dat je de MP3 wilt ontvangen.
Home
n
n
nAls professional omring je anderen met jouw zorg en aandacht. Jouw hart ligt bij het verzorgen of begeleiden van mensen of kinderen. Je kunt daarbij soms zomaar voorbijgaan aan jezelf en jouw eigen behoeften. Als je dit te lang doet, kun je last krijgen van vermoeidheid, hoofdpijn, hyperventileren en andere klachten. Daardoor vermindert het werkplezier en is er weinig energie meer over voor privé-activiteiten…nnJe kunt het niet meer goed opbrengen om aan het werk te gaan. Je bent veel aan het malen en je kunt je gedachten niet goed stilzetten…nnSoms ben je zover van jezelf verwijderd dat je tijdelijk een gids nodig hebt om weer zicht op jezelf te krijgen, meer in balans te komen en met plezier in je leven en je werk te staan.nnHerken je je in bovenstaande? Dan kan ik je helpen middels wandelcoaching en ontspanning in de buitenlucht. Tijdens een aantal wandelingen in de natuur help ik je weer te ontdekken wat jij nodig hebt om weer zicht te krijgen op de keuzes die je wilt maken. Eerst zoeken we de rust en genieten we van de ontspanning en ruimte die de natuur geeft. Vanuit die rust en ontspanning zal je merken dat je inzichten krijgt die jou verder kunnen helpen. Je gaat ontdekken wat je zelf nodig hebt, om van daaruit weer met plezier en energie de zorg voor de ander op te pakken.nDoor gebruik te maken van symbolen en metaforen uit de natuur ga je concrete stappen zetten op weg naar meer balans in je leven en werk, zodat je weer energie krijgt, ook voor de leuke dingen!nnWil je dat?nnMeld je dan aan voor het wandelcoachtraject Wandelend Wijzer. Een kortdurend traject waarin je snel ontdekt welke concrete stappen jij het best kan zetten om weer met zin en energie in je werk en leven te staan.nnVind je dat nog een te grote stap en wil je eerst eens kennismaken? Dan kan je je aanmelden voor een kennismakingswandeling. Daarnaast zijn er mogelijkheden om mee te doen met een groepswandeling. We wandelen dan vaak aan de hand van een bepaald thema of we leggen de aandacht vooral op de ademhaling en ontspanning.nnKlik hier voor het aanbod en neem gerust vrijblijvend contact met me op.nnAanmelden kan door je contactgegevens achter te laten via het contactformulier.n
Contact (Really Simple)
n n
n
nn
nnContactformulier
nnnnnnnnnnnnnnnn[captchac captcha-1] [captchar captcha-1]nn[submit “Verzenden”]n1n[_site_title] [onderwerp]n[_site_title]
Weerzien
|
Zoals bekend, ben ik graag buiten. Maar nu het soms zo grijs en grauw buiten is, is het binnen ook niet verkeerd. Lekker de lichtjes aan, een warme drank en onder een deken op de bank. Toen ik mijn foto’s van de afgelopen weken eens bekeek, viel het me op dat ik veel foto’s heb waarop licht en schaduw een grote rol spelen. Zelfs een gedicht over licht, schaduw en stilte, zie de foto hierboven. Op de dag dat ik deze nieuwsbrief schrijf, is het een dag zonder schaduw, want de zon wordt bedekt door de wolken. Op zo’n dag kan het buiten ook heel stil zijn, geen vogel die zich laat horen en veel mensen blijven binnen. Laatst had ik zo’n ervaring op een grijze zondag. even alleen naar het bos…ik stond even stil en het was echt muisstil. Heel zachtjes hoorde ik af en toe een druppeltje van de mist vallen op de bladeren die op de grond lagen. Het had iets mystieks! Als je zo in de mist loopt, is het fijn om lichtjes te zien. Lichtjes die jouw ankerpunten zijn. En hoe heerlijk is het om even te mijmeren over en dankbaar te zijn voor jouw lichtpuntjes in het leven.
Tegelijk verkeer je soms ook gewoon in de mist en lijkt er sprake te zijn van een winters zwijgen. En kan het heel veel rust geven om dat er gewoon even te laten zijn. Even stil te staan bij de schaduwkanten van het leven. Belicht je schaduwkanten…dat kan natuurlijk helemaal niet. En toch…als je ook je mindere kanten accepteert en omhelst, dan geeft dat ruimte. Het is oké dat ik soms even helemaal geen zin heb om bezig te zijn met anderen, het is oké dat ik een keer chagrijnig ben en niet zo handig reageer, ook mijn schaduwkanten mogen er zijn. Als ik dat bedenk, voel ik me weer terug in dat stille, mistige bos. Zoals ik al zei, het had iets mystieks. Het mystieke van je schaduwkanten er even laten zijn, is dat het opeens een andere omvang krijgt. Het wordt kleiner, jij wordt kleiner, omdat je je opgenomen voelt in een grotere wereld. Doordat je je schaduwkanten belicht, worden je schaduwkanten gelijk kleiner, ze lijken te verdwijnen. De stilte wordt mild, je mag er helemaal zijn zoals je bent. Als het tijd wordt dat het volle zonlicht weer gaat schijnen, kan je zien wat er nog meer is. Het tovert een glimlach op je gezicht. Je hebt een weerzien met jezelf wellicht.
|